Zo kwam ik van mijn angststoornis af

Een tijd geleden schreef ik een blog over mijn angststoornis. Ik vond het best lastig dit te delen. Maar ik wil ook dapper zijn. Het onderwerp bespreekbaar maken. Omdat ik weet dat veel mensen met dezelfde angsten rondlopen. Ik weet hoe naar het is om gevangen te zitten in je eigen lichaam. In je eigen hoofd. Het is zo vermoeiend. Het mooie is dat het echt anders kan. Ik ben helemaal van mijn angsten afgekomen. Op eigen kracht. Zonder medicatie. Als ik dat kan, dan kan jij dat ook! Vandaag wil ik met je delen hoe ik dat gedaan heb. Ik hoop dat je er wat aan hebt.

Eb en vloed

In totaal heb ik zo’n 15 jaar met angstklachten rondgelopen. Het was als eb en vloed. Als het vloed werd, vaak rondom stressvolle gebeurtenissen (examen, verhuizing, nieuwe baan) werd het erger. Dan kon ik soms een paar weken niet functioneren. Ik trok dan aan de bel bij de huisarts. Kreeg antidepressiva voorgeschreven en ging in therapie. Als ik het heb over ‘niet functioneren’ dan bedoel ik daarmee dat mijn leven beheerst werd door ‘de angst voor de angst’. Ik was bang voor de angstgevoelens. Ik vermeed alle plekken en situaties waarin ik die angst zou kunnen voelen. Eigenlijk alle plekken waar ik niet binnen 5 seconden zou kunnen vluchten: de zonnebank, een tunnel op de snelweg, de rij bij de Albert Hein, mensenmassa’s, de trein en ga zo maar even door. Totdat ik uiteindelijk niet meer alleen thuis durfde te zijn of alleen het huis uit durfde, lekker handig en praktisch.

Ik heb inmiddels alle vormen van gedragstherapie wel gehad en ze hielpen wel even. Maar nooit kwam ik tot de kern. Nooit kwam ik er helemaal van af. Dat kon ook niet volgens de psychologen. Ik zou hiermee moeten leren leven.

Na de vloed werd het weer eb. Dan leefde ik mijn leven met restangst. Want helemaal weg was het nooit. Maar dan kon ik wel gewoon mee in de maatschappij en zag eigenlijk niemand iets aan mij. Toch waren in die tijd al mijn keuzes gebaseerd op angst. Alles werd zorgvuldig uitgedacht, ik maakte kansberekeningen, vluchtopties werden doorgenomen, alle mogelijke scenario passeerde de revue. Spontaan en ontspannen is anders. Maar ik leefde. En ik leefde een mooi leven! Want dat is de grap. Hoewel ik eigenlijk angstig was, zocht ik wel altijd de grenzen en het avontuur op. Beetje dubbel dus.

De gouden kooi

Voor mijn werk hadden we inmiddels op vele plekken gewoond en veel gereisd. Tussendoor was ik bevallen van twee geweldige zonen. Maar het expat leven was toch niet wat mij écht gelukkig maakte. Ik werkte veel. Vaak meer dan full time en zag de kinderen weinig. Dat knaagde aan mij en voelde niet goed. Ik wilde méér tijd met de kinderen doorbrengen. Ook miste ik mijn familie in Nederland enorm. Maar aan de andere kant mocht ik niet klagen. We woonden in een prachtige villa met een zwembad in de tuin, we hadden een tuinman en een nanny. De perfecte gouden kooi. Dus ik kropte alles op want ik wilde niet ontevreden of verwend overkomen.

Ik raakte zwanger van mijn derde zoon. We moesten hals over kop weg uit Syrië omdat de oorlog daar uit brak. In Nederland beviel ik van Zinho. We kochten een huis. Ik ging weer aan het werk, en toen… Toen ervoer ik wat vele miljoenen vrouwen over de hele wereld dagelijks ervaren. “Help! Hoe ga ik dit in hemelsnaam allemaal voor elkaar krijgen.” Werken, voor de kinderen zorgen, eten koken, de was doen, je huis op orde houden, zwemles, etc. etc. Iedereen moest tevreden en happy zijn. Ik was koppig en wilde laten zien dat ik het wel alleen kon. Ik was immers aardig verwend geraakt door mijn luxe expat leven. Het slaapgebrek was de mokerslag. Een stergeval van een dierbare. Ik trok het allemaal totaal niet.

Mijn trouwe vriend

En daar was mijn trouwe vriend weer: de angst! Jawel. Altijd bij me maar nu vroeg hij steeds meer de aandacht. Dat sluimert erin. Je hebt het wel door, maar ook weer niet. Totdat je plotseling boven aan een glijbaan staat. Gedurende een aantal maanden was ik telkens een trapje hoger geklommen. Steeds een beetje meer spanning. Steeds een beetje minder slaap. Steeds een beetje meer angst. Steeds een beetje meer vermijden. Hoger en hoger. Tot ik op de glijbaan zat. Klaar om mijzelf af te zetten. Mij over te geven. Als ik zou glijden dan was het hek van de dam. Dan ging het hele circus weer van voor af aan beginnen. Dan liet ik mij zakken in het zwarte gat van angst- en paniek. Maar toen gebeurde er iets bijzonders.

Ik voelde een oerkracht. Stel je voor dat je vanuit volle borst, met al je kracht, al je passie alsof het je laatste kreet is “NEEEEEE” zou schreeuwen. Zo voelde ik mij op dat moment. Niet nog een keer. Nu was het klaar! Ik wilde niet langer zo leven. Ik maakte een besluit. Een besluit vanuit de kern van mijn zijn. Ik zou glijden. Van de glijbaan. Nog één keer. Maar nu was ik niet bang meer voor het zwarte gat. Want ik zou onderzoeken wat daar nu eigenlijk aan de hand was. Daar in die zwarte massa. Vechten met het monster. Het beest verslaan. Niet langer meer slachtoffer. Maar ik nam het heft in eigen hand.

De huisarts

Ik zat bij de huisarts omdat mijn baby een oorontsteking had. Of iets anders. Ik wist niet wat maar in ieder geval hield hij mij ’s nachts wakker. Ik zat op een blauwe stoel met Zinny op schoot en de huisarts keek mij vanachter haar bureau vragend aan. Ik begon te huilen “Ik ben hier eigenlijk voor hem maar ik denk dat het belangrijker is als ik het even over mijzelf heb, het gaat helemaal niet goed met mij, ik ben angstig en ….” De huisarts onderbrak mij “Mevrouw, je hebt een afspraak voor één consult, je kunt zo even een afspraak voor jezelf inplannen, ik kijk nu even naar de baby.” Ik was met stomheid geslagen. Dit was een schreeuw voor hulp. Ik werd niet gehoord.

Toen ik de volgende dag terug kwam was de huisarts een stuk begripvoller. Ze bekeek mijn dossier en zag gelijk dat ik een lange geschiedenis had met dezelfde klachten. “Aan de Prozac dan maar weer? En een doorverwijzing naar GGZ”. Weer was ik met stomheid geslagen. Ik wilde niet weer aan de antidepressiva. Ik wilde dit zelf doen. Op eigen kracht. Ik had weinig vertrouwen in deze aanpak. Dit had ik al geprobeerd en het had niet geholpen. Niet voor de lange termijn althans. “Nee, bedankt geen Prozac. En die wachtlijst van 6 maanden? Oké zet mij daar maar op.”

Ik weet het nog als de dag van gister. Het was 6 maanden later en mijn telefoon ging. Het was een alleraardigste mevrouw van GGZ “Ik kan een afspraak voor u maken voor de behandeling”. Vol trots sprak ik uit: “Dat is niet meer nodig, ik heb het zelf al opgelost!”

Hoe ik dat gedaan heb zal ik nu proberen te vertellen. Al vind ik het wel lastig om er woorden aan te geven. Ik doe een poging.

Hoe ben ik van mijn angststoornis afgekomen?

Verantwoordelijkheid nemen

Allereerst begon het bij het besluit géén slachtoffer meer te zijn. De angst is niet iets wat mij overkomt. Het is iets wat ik zelf veroorzaak door mijn eigen gedachten. Ik heb geen angststoornis. Ik ben niet geestelijk ziek. Ik maak mijzelf van slag doordat ik alles geloof wat ik denk. Dit besluit was mega belangrijk. Verantwoordelijkheid nemen dus. Ik ben zelf de oorzaak. Niks wat extern is kan ik de schuld geven van mijn angststoornis.

Wat is de boodschap?

Kennelijk was er iets in mijn leven waardoor de angst steeds weer boven kwam. Er moest iets zijn in mijn leefstijl waardoor dit steeds kon gebeuren. Dat wilde ik onderzoeken. Wat waren mijn kernwaarde? Hoe hoog legde ik de lat voor mijzelf? Deed ik niet te veel met tegenzin, om anderen te pleasen? Wat wil die angst mij eigenlijk vertellen? Cijferde ik mijzelf niet te veel weg? Leef ik het leven wel wat IK wil leven? Ik reserveerde hiervoor tijd. Ik heb letterlijk aangegeven dat ik mij de komende maanden alleen op mijzelf wilde richten. Dus mijn omgeving zou vaker ‘nee’ van mij horen. Het was echt een project. Want die angst wilde mij iets vertellen. Dat wist ik zeker. Ik moest uitzoeken wat dat was. Vanaf toen zette mijzelf op de eerste plek.

De kracht van je eigen gedachten

Angst is maar angst. Niets meer en niets minder. Dat was voor mij de ontdekking van de eeuw. Natuurlijk was mij al eerder uitgelegd dat angst maar een lichamelijke sensatie is. Je lichaam komt in staat van paraatheid. De oeroude vlucht- of vechtreactie. Maar ik ging mij verdiepen in wat angst nu werkelijk is. Mijn boekenkast staat vol met boeken over dit onderwerp. Ik kwam er achter dat je geest geen onderscheid kan maken tussen iets wat écht gebeurd en iets wat jij denkt. Ik dacht mijzelf dus angstig. Als ik mijzelf bang kan denken. Dan moet ik mijzelf ook niet-meer-bang kunnen denken. Want die kracht heb ik blijkbaar in mij. Eyeopener. De kracht van de geest.

Het is kut maar meer is het niet

Daarnaast kwam ik tot de ontdekking dat angst in golven komt. Het is een natuurlijk proces. Eigenlijk net als weeën. De angst heeft een piek en daarna zakt het weer. Deze hele golfbeweging kan maar 20 minuten duren en dan is je lichaam uitgeput en is de angst weg. Ik was altijd enorm bang voor die piek. Want op het piek punt dacht ik: de controle te verliezen, gek te worden, dood neer te vallen, van een brug te springen etc etc. Maar die piek is eigenlijk helemaal zo erg niet. In die 15 jaar dat ik paniekaanvallen had ben ik nooit gek geworden. Gek als in psychotisch want een beetje prettig gestoord ben ik natuurlijk wel. Ik hoef dus niet zo bang te zijn voor de angst. Ja, het zijn enorme kut gevoelens. Het naarste gevoel wat ik ken. Maar maak het niet belangrijker dan het is. Geloof het niet! Het is ‘maar’ angst…Ga de angst aan en je zult zien dat het meevalt.

Self empowerment

Ik ontdekte  Geert Verschaeven. Hij heeft een online programma “Angst overwinnen”. Een buurvrouw die ook jaren last heeft gehad van dezelfde klachten was helemaal genezen door zijn aanpak. Ik besloot ‘baat het niet dan schaad het niet’ en dit was het beste besluit ooit. Want zijn aanpak lag helemaal in lijn met mijn visie. Heft in eigen hand nemen. Op zelfonderzoek gaan. Een soort “Tony Robbins”-achtige aanpak van self empowerment. Daar moet je wel voor open staan. Maar dat stond ik en het heeft mij enorm veel gebracht.

Voeding

Ik ging gezonder leven. Ik had een Cola verslaving en dronk 1.5 liter per dag. Al die suiker en cafeïne helpt niet echt als je je minder angstig wilt voelen. Ik minderde flink met suiker. Gebruikte geen aspartaam meer. Ook daar werd ik duizelig van. Ik stopte met de smaakversterker E621 (MonoNatriumGlutaminaat) en al mijn maag- en darmklachten waren verdwenen. Want man, wat was ik vaak misselijk en niet lekker. Ik had echt chronische klachten op dat gebied. Ik denk niet dat mijn voedingspatroon de oorzaak was van mijn angstprobleem, maar ik weet zeker dat gezonder eten heeft bijgedragen aan het herstel.

Valkuilen aanpakken

Ik ging aan de slag met mijn eigen valkuilen. Dit zijn eigenschappen waar veel mensen die angstig zijn ook last van kunnen hebben. Natuurlijk is dat niet iets wat je één twee drie oplost. Ik had mijzelf zo geconditioneerd. Maar bewustwording was stap één.

Als je op mijn site en zoekopdracht geeft met deze thema’s kun je nog veel persoonlijke blogjes vinden met daarin details over hoe ik dit heb aangepakt.

  • Perfectionisme: Lekker boeiend als het niet perfect is. Ik leerde los laten en ging leven.
  • Piekeren: Ik verspilde niet langer tijd aan nutteloos piekeren. Vond een effectieve manier om hier mee om te gaan.
  • Schuldgevoelens: Ik zette mijn schuldgevoel richting de kinderen opzij en nam tijd voor mijzelf.
  • Wat anderen denken of vinden: Ik kreeg SCHIJT aan wat anderen over mij denken. Ik leef mijn leven zoals ik dat wil.

Positieve zelfspraak

Ik sprak met mijzelf af alleen nog maar liefdevol met mijzelf te praten. De hele dag zijn we in gesprek met onszelf. Dat was voorheen veelal een negatief dialoog. Maar ik besloot mijn eigen beste vriendin te worden en alleen nog maar lief voor mijzelf te zijn. Dat was echt zo’n mega verschil.

Waar ik voorheen tijdens een angstig moment als volgt sprak:

“Wat ben je toch ook een looser, waarom word je nu weer angstig, kan je dan helemaal niks, alle mensen doen dit en jij bent weer bang, lekker handig ook, wat zullen ze wel niet van je denken, je bent echt een sukkel.”

praat ik tegenwoordig zo:

“Ah daar is de angst weer, maak je maar geen zorgen, dit is normaal, je voelt je vast zo weer beter, accepteer de angst maar, die angst is welkom, wat wil hij je vertellen, je hebt je vast weer te druk gemaakt?”

Vaak kan ik dan al heel snel benoemen wat er aan de hand is. Door de angst te accepteren als iets wat erbij hoort zakt hij al snel weer weg.

Ontspanning

Dagelijkse meditatie heeft mij zóó veel gebracht. Ik doe dit via bodyscan meditaties voor het slapen gaan. Vaak gedurende dag ook een korte 5 minuten meditatie om even tot mijzelf te komen. Lifesaver! Je hebt die rust echt nodig. Het is heel belangrijk om af en toe naar binnen te keren en aandacht te geven aan wat daar speelt. Of gewoon even helemaal niet te denken als je veel in je hoofd zit. Als je altijd maar aan het rennen en vliegen bent is het zo belangrijk om af en toe stil te staan. Vaak is de angst ook een signaal van je lichaam dat je even rust moet nemen. Luister naar dat signaal. Vind een manier om te ontspannen. En, hou het vol. Want het is echt iets voor de lange termijn. Dan kun je pas goed de effecten meten.

Sport

En dan nu de kers op de taart! Het geen wat mij sterk heeft gemaakt: fysiek en mentaal! Sport. Ik ben genezen van de angst dankzij sport. Dit is echt niet overdreven. Dit is waarheid als een koe. Voor mij persoonlijk dan. Wat ik tijdens het sporten heb geleerd heb ik doorgevoerd in mijn dagelijks leven. Doorzettingsvermogen. Ervaren dat je veel meer kunt dan je zelf denkt! Dat je sterker bent dan je denkt. De strijd aangaan met jezelf. Door blijven rennen. Nog meer push-ups doen. De grenzen opzoeken. Ervaren dat er niks gebeurd. Over je grenzen heen gaan. Sterker worden. Groeien. Mijn zelfvertrouwen nam toe. Mijn fysieke kracht nam toe. Mijn geestelijke kracht nam toe. Gelukshormonen deden zijn werk. Ik nam tijd voor mijzelf. Gaf aandacht aan mijn eigen lijf. Sport werd mijn religie. Sport is mijn religie. Want sport was mijn redding. Snap je nu waarom ik niet sport voor een bikini body? Ik sport om geestelijk en lichamelijk sterk en fit te blijven.

Ben ik voor altijd genezen?

Ja! Ik wil volmondig JA zeggen. Ik ben inmiddels al bijna 5 jaar helemaal angstvrij. Daarmee bedoel ik dat ik geen paniek- of angstaanvallen meer heb gehad. Dat ik mijn leven niet meer laat lijden door angst. Totaal niet zelfs. Natuurlijk ervaar ik ook nog normale angstmomenten, dat is ook nodig. Maar het is niet ziekelijk meer. Ik doe alles wat ik wil. Zonder beperkingen. Vrijheid. Dat is wat ik ervaar. Ik ben daar dagelijks ENORM dankbaar voor. Ik kan eigenlijk wel janken als ik mij besef wat ik bereikt heb. Hoe fijn het leven nu is, nu ik niet meer met die angst moet dealen op dagelijkse basis. Dit is voor mij rijkdom. Dit is het grootste, mooiste geschenk wat ik mijzelf heb kunnen geven. Alles door de kracht van mijn eigen gedachten. Maar het was een lange weg.

Ik zeg niet dat het makkelijk was om mijzelf van de angststoornis af te helpen. Totaal niet. Het was misschien wel het moeilijkste wat ik gedaan heb in mijn leven. Ik moest uit mijn comfort zone. Niet een beetje maar enorm uit mijn comfort zone. Dat is freaking eng. Want je moet de angsten onder ogen komen. Dat kan je pas doen als je sterk genoeg bent. Maar ik had een goed doel. En wilskracht. Dat is het. Ik was echt op een punt gekomen dat ik er “HELEMAAL KLAAR” mee was. Dat was nodig om er ook écht voor te gaan. Denk nog even aan die glijbaan. Ik wilde nog één keer glijden. Dat heb ik gedaan. Wat ik tegen kwam in het zwarte gat was niet altijd prettig. Maar het aankijken van de angst heeft mij wel doen genezen.

Nu zeg ik volmondig dat ik genezen ben, maar jij weet net zo goed als ik, dat de angst ALTIJD mijn zwakke plek zal blijven. Dat ik dus altijd op mijn leefstijl zal moeten letten. Blijkbaar luister ik alleen naar mijn eigen lijf als ik een angstaanval krijg. Neem ik eerdere signalen niet zo serieus. Dat is een belangrijke les die ik heb geleerd. Mijzelf en mijn lijf serieus nemen. Dat het nu 5 jaar goed gaat heeft alles te maken met mijn leefstijl: gezond eten, sporten en ontspanning.

Tot slot

Dit is wel echt een hele lap tekst geworden. Terwijl ik écht geprobeerd heb het kort te houden, haha. Misschien maar een boek schrijven? Want ik kan hier nog zoveel meer over kwijt. Als jij last hebt van angsten hoop ik dat je hier wat aan hebt. Ik zeg niet dat deze aanpak voor iedereen zal werken! In de loop der jaren heb ik veel vrouwen met angstklachten op informele wijze geholpen. Als ervaringsdeskundige bood ik een luisterend oor. Ik weet hoe ze zich voelen. Dat is fijn. Ik veroordeel niet. Maar wat ik daarvan geleerd heb ik dat je het proces niet kunt versnellen. Dat als je nog niet boven aan de glijbaan staat het heel moeilijk is om er helemaal van af te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *