Mijn wake-up call

Het was de zomer van 2012 en ik zat bij de huisarts. Mijn jongste zoon was nog geen één jaar oud en had iets. Oorontsteking? Keelpijn? Ik wist het niet. Maar in ieder geval sliep hij niet. Ik dus ook niet en ik was kapot.

We waren eindelijk weer in een rustig vaarwater gekomen. Maanden daarvoor was ik hoogzwanger onverwachts uit Syrië terug verhuisd naar Nederland. Ik was bevallen, we kochten een huis, mijn schoonvader overleed, ik moest weer aan het werk en álles alleen doen met drie kleine kinderen. Nu denk je misschien ‘dat is toch normaal? Alles alleen doen?’ maar ik was de jaren daarvoor als expat best wel een beetje verwend geraakt. Nu het eerste hectische baby jaar bijna voorbij was zou alles beter worden.

De huisarts vroeg wat er aan de hand was met Zinny. Voordat ik het kon vertellen barsten ik in huilen uit. “We zijn hier eigenlijk voor hem maar het gaat helemaal niet goed met mij…” De huisarts reageerde dat ik dan maar een andere afspraak moest maken want ze kon niet twee vragen behandelen in één consult.

Klapje in mijn gezicht: mijn wake-up call

Na een korte samenvatting keek ze in de computer en gaf mij de oplossing voor al mijn problemen: Prozac. “Ik zie dat je dit al drie keer eerder hebt gebruikt. Dus ik schrijf dit weer voor, dan kan jij starten en zetten we je ondertussen weer op de wachtlijst voor de GGZ”…

Nog een klap in mijn gezicht.

Maar voor deze klap ben ik de huisarts voor de rest van mijn leven dankbaar. Het was mijn wake-up call.

Soms hoor je wel eens mensen vertellen over een grote verandering in hun leven. Dan kunnen ze het moment waarop ‘de shift’ plaatsvond heel helder benoemen. Alsof er echt een lampje gaat branden in je hoofd. Zoals in de stripboeken. Een helder moment.

Het moment dat de huisarts mij Prozac voorschreef was mijn moment. Het moment waarop ik een krachtig besluit nam. Dit nooit meer. Nu ben ik er klaar mee. Nu zet ik mijzelf op de eerste plek en ga ik dit zelf oplossen. Op eigen kracht. De angsten eens en voor altijd aankijken.

De drempel letterlijk niet meer over durven

Het begon vlak na de middelbare school. Al maanden sluimerde er iets in mij. Ik deelde het met niemand. Tot de dag dat ik niet langer kon zwijgen. Ik mocht mijn ov ophalen van het postkantoor. Ik kan mij nog goed herinneren dat mijn moeder vrolijk de gang in kwam met de enveloppe. Maar ik durfde de drempel van mijn huis niet meer over. Letterlijk niet. Gewoon verstijfd door angst. Vanaf dat moment werd mijn hele leven beheerst door angst, agorafobie, paniekaanvallen, therapie en antidepressiva. Dat is 15 jaar zo doorgegaan. Steeds met ups en downs.

Pipi Langkous met een angststoornis

Ik ben wel altijd krachtig geweest. Beetje vreemde combi hoor. Een soort Pipi Langkous met een angststoornis. Ik wilde niet accepteren dat ik deze kwaal had. Maar de angst voor de angstgevoelens was te groot. Een paniekaanval hebben is vreselijk en ik deed er alles aan om dat te voorkomen. Wat vooral neerkwam op heel veel dingen vermijden. Eigenlijk alles wat ik eng vond. In de rij staan bij de supermarkt, een volle trein in, rijden op de snelweg, mij tussen menigtes begeven, niet te veel eten uit angst om te moeten overgeven en zo kan ik serieus nog wel even doorgaan.

Ik leerde er mee leven. Sommige periodes ging het beter. Andere weer slecht. Dan kreeg ik vaak een aantal maanden medicijnen en kon ik er weer even tegen aan. Het was symptoom bestrijding want ik ging nooit naar de kern van wat er nu eigenlijk met mij aan de hand was.

Waar ben ik nu eigenlijk zo bang voor?

Ik wilde geen angstige moeder zijn. Een moeder die niet alleen boodschappen kan doen. Een moeder die niet met haar kinderen naar de bioscoop kan. Een moeder die niet eens naar haar eigen zus durft te rijden omdat je dan door een tunnel moet. Een moeder die haar hele leven laat lijden door angst én dat ook overbrengt op haar kinderen. Ik wist heel duidelijk wie ik NIET meer wilde zijn.

Toen ik thuis kwam van de huisarts vertelde ik mijn man dat ik een besluit had genomen. Vanaf NU zette ik mijzelf op de eerste plek. Ik ging er alles aan doen om voor eens en altijd af te rekenen met deze angsten. Waar komen ze vandaan? Waar ben ik nu eigenlijk zo bang voor?

Al vaak was ik tot boven aan de (angst)glijbaan gekomen. Trapje voor trapje. Steeds en beetje banger. Bij elke trap meer adrenaline en angst. Al vaak was ik op de glijbaan gaan zitten. Maar nog nooit had ik durven glijden. Het zwarte gat in. Mij volledig overgeven. De controle los laten.

Daar was ik nu wel bereid toe. Want het alternatief was niet om vrolijk van te worden. Ik was verslaafd aan Cola, dronk zo’n 1,5 liter per dag en had altijd een blikje in mijn tas. Nog steeds loopt het water mij in de mond als ik iemand een blikje Cola hoor openen. Ik snoepte ontzettend veel. Ik sportte niet. Ik was alleen maar bezig met het zorgen voor anderen. Iedereen behalve mijzelf. Ik deed werk wat ik eigenlijk niet leuk vond. Ik leefde het leven waarvan ik dacht dat het van mij verwacht werd.

Project ik

Die dag bij de dokter veranderen alles. Ik begon die dag aan project IK. Eerst mijn eigen zuurstofmasker op zetten. Eerst mijn eigen shit aangaan voordat ik een goede moeder voor de kinderen kon zijn. Voordat ik een gelijkwaardige partner kon zijn voor mijn man.

Maar hoe heb ik dat gedaan? Hoe heb ik mijzelf van de angststoornis afgeholpen? Ik zal proberen dit zo concreet en helder mogelijk te vertellen.

1.    Ik besloot vanuit mijn tenen dat ik wilde veranderen. De motivatie kwam dus voor 120% uit mijzelf.

2.    Ik stelde mijn omgeving daarvan op de hoogte. Partner, familie, vrienden en kennissen iedereen mocht weten dat het mijn tijd was.

3.    Ik ging mij verdiepen in alles wat te maken had met angst. Las alle boeken die er waren (ik heb een bieb thuis dat wil je niet weten) en luisterde naar alle podcast over dit onderwerp.

4.    Ik ging op zelfonderzoek uit. Wat gebeurd er in mijn hoofd? Als ik mijzelf zo bang kan denken, dan moet ik mijzelf ook weer vrolijk en normaal kunnen denken.

5.    Ik ging ontspannen. Dagelijks mediteren. Altijd voor het slapen gaan en vaak ook kort na de lunch.

6.    Ik ging visualiseren. Ik had een heel helder beeld van wie ik wilde worden. Die persoon visualiseerde ik vaak in mijn hoofd.

7.    Ik ging gezond eten. Minder snoepen. Geen Cola meer (afkicken was een hel). Meer groenten en fruit. Goed voor mijn lichaam zorgen.

8.    Ik ging sporten. Hardlopen en bootcampen. Meerdere keren in de week.

En het belangrijkste:

9. Ik stopte met vermijden! Ik ging buiten mijn comfort zone. Keek al mijn angsten aan. In de ogen. Ging er doorheen. Om te ervaren dat –wonder boven wonder- ze vanzelf weer wegzakte.

Op een middag reed ik 5 keer heen en weer naar Den Haag. Gewoon snelweg op en snelweg af. Gewoon om er maar doorheen te gaan. Die angst voor de snelweg. En dat hielp. Want dan merk je dat de angst gewoon weer voorbij gaat. Dat je niet dood neervalt. Of een psychose krijgt. Of gek wordt.

De comfort zone verlaten

Hoe meer ik buiten mijn comfort zone ging, hoe sterker ik werd.
Hoe sterker mijn lijf werd van het sporten, hoe krachtiger mijn geest werd.
Hoe gezonder mijn lijf werd van de goede voeding, hoe rustiger mijn geest werd.

Totdat het moment kwam dat ik echt angstvrij was.

Dat is nu al dik 7 jaar zo. Ik ben een vrij mens. Daar ben ik mijzelf zo dankbaar voor.

Ik ben daar ook heel trots op. Nog trotser dan op mijn drie bevallingen (ik ben echt niet zo’n oermoeder die haar kinderen er moeiteloos uit poept) of mijn huwelijk van 18 jaar (dat is ook echt een hele bijzondere prestatie tegenwoordig). Het feit dat ik ZELF mijn angsten heb overwonnen maakt mij zo zo sterk.

Het zette de deur open tot een heel nieuw leven. Een leven waarin ik echt voor mijzelf ben gaan kiezen. Echt ben gaan doen waar IK gelukkig van wordt. Dat gun ik andere moeders ook.

Waarom deel ik dit verhaal?

Om jou te motiveren. Als ik kan veranderen. Kan jij het zeker weten ook!

Je leeft maar één keer (vermoeden we): ga doen waar jij gelukkig en blij van wordt. Trek je niets aan van wat andere mensen van je denken. Doe je eigen ding. Jij mag jezelf op de eerste plek zetten.

Je hoeft niet te blijven werken in die functie die totaal niet (meer) bij je past.
Je hoeft niet te accepteren dat je altijd moe bent en geen energie hebt.
Je hoeft je niet schuldig te voelen als je tijd voor jezelf neemt.
Je hoeft niet alles perfect te doen.
Je hoeft niet perfect te zijn.

Jij mag jij zijn. Want je bent al goed zoals je bent!
Maar je mag ook dromen.

Dromen van die baan waar je wél gelukkig van wordt.
Dromen van een fit lijf zodat je veel energie hebt en lekker in je vel zit.
Dromen van tijd voor jezelf nemen om dingen te doen waar je blij van wordt.
Dromen van de beste versie van jezelf worden.

Als ik de klok terug kon draaien zou ik niks willen veranderen. Het is gelopen zoals het gelopen is. Ik denk dat ik door de angststoornis nu ECHT kan genieten van de vrijheid die ik ervaar. Ik waardeer de kleine dingen in het leven. Omdat ze ook heel lang anders zijn geweest.

Dat ik mijzelf verlost heb van mijn angststoornis is het mooiste cadeau wat ik mijzelf ooit gegeven heb.

Waar wil jij jezelf van verlossen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *